อิสยาห์ บทที่ 12 เป็นบทสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยหัวใจของการนมัสการ อิสยาห์ไม่ได้เริ่มต้นด้วยบทเพลง เครื่องดนตรี หรือเวที แต่เริ่มต้นด้วยการระลึกถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำ เขากล่าวว่า “พระเจ้าทรงเป็นความรอดของข้าพเจ้า” นี่คือรากฐานของการนมัสการที่แท้จริง เราไม่ได้เพียงนมัสการเพราะพระเจ้าประทานสิ่งดีให้เรา แต่เรานมัสการเพราะ พระองค์ทรงเป็นความรอดของเรา พระองค์ทรงเป็นกำลังของเรา และพระองค์ทรงเป็นแหล่งชีวิตของเรา

​

สำหรับทีม WAM การรับใช้สามารถกลายเป็นสิ่งที่เราทำจนคุ้นเคยได้ เรารู้จักเพลง รู้คิว รู้ระบบเสียง รู้แสง รู้กล้อง รู้สื่อ และรู้ขั้นตอนต่าง ๆ เป็นอย่างดี แต่ความคุ้นเคยอาจทำให้เราลืมความอัศจรรย์ของพระเจ้าได้

​

อันตรายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการรับใช้ ไม่ใช่การทำผิดพลาด แต่คือการคุ้นเคยกับสิ่งบริสุทธิ์ จนหัวใจไม่ถูกพระเจ้าทรงสัมผัสอีกต่อไป

​

• ก่อนที่เราจะขึ้นเวที ให้เรากลับไปที่แท่นบูชาของหัวใจ

• ก่อนที่เราจะสร้างสรรค์บางสิ่ง ให้เราระลึกถึงพระองค์

• ก่อนที่เราจะนำผู้อื่นเข้าสู่การนมัสการ ให้เราเองกลับไปพบพระองค์

• เพราะ ก่อนที่จะมีบทเพลง มีเรื่องราวของความรอด

• ก่อนที่จะมีการรับใช้ มีความสัมพันธ์กับพระเจ้า

และก่อนที่เราจะนำคนอื่นมาพบพระองค์ เราต้องเป็นคนที่ยังคงประหลาดใจในพระองค์ด้วยตัวเราเอง!

​​

คำอธิษฐาน

ขอให้เราอธิษฐานร่วมกันเพื่อการรับใช้ของทีม WAM โดยเริ่มต้นจากการระลึกถึงความรอด ขอพระเจ้าช่วยให้เราไม่ลืมสิ่งที่พระองค์ทรงช่วยกู้ ทรงให้อภัย และทรงฟื้นฟูในชีวิต พร้อมทั้งปกป้องหัวใจของเราให้ยังคงอัศจรรย์ใจในพระองค์เสมอ ไม่ปล่อยให้ความคุ้นเคยกับการทำงานทำให้หัวใจเย็นชาไป อีกทั้งขอให้ทุกงานสร้างสรรค์ ทั้งบทเพลง ภาพ สื่อ การออกแบบ แสง กล้อง และทุกสิ่งที่เราตั้งใจทำ เกิดขึ้นผลลัพธ์จากการที่หัวใจได้เข้าส่วนและพบพระเจ้าอย่างแท้จริง ยามใดที่เผชิญความเหนื่อยล้า ความกดดัน หรือหมดแรง ขอพระเจ้าทรงเป็นกำลังให้เรากลับไปหาพระองค์โดยไม่พึ่งพาเพียงความสามารถของตัวเอง และท้ายที่สุดนี้ ขอให้การรับใช้ของเราทุกคนนำพามนุษย์ไปพบพระเยซู โดยไม่ดึงความสนใจมาที่ตัวเราเอง แต่พร้อมใจกันชี้ให้ผู้คนได้เห็นและรู้จักพระองค์มากยิ่งขึ้นในทุกๆ วัน

​

คำถามเพื่อใคร่ครวญ

1. เมื่อคุณมองย้อนกลับไปในชีวิต มีสิ่งใดที่พระเจ้าทรงช่วยกู้ ฟื้นฟู หรือทรงนำคุณผ่านมา ซึ่งทำให้คุณอยากนมัสการพระองค์?

2. มีด้านใดของการรับใช้ที่คุณเริ่มทำจนเป็น “ความเคยชิน” จนบางครั้งลืมว่ากำลังรับใช้พระเจ้า?

3. คุณคิดอย่างไรกับประโยคที่ว่า “ความคุ้นเคยอาจทำให้เราสูญเสียความอัศจรรย์ใจ”?

4. คุณจะทำอย่างไรเพื่อให้การสร้างสรรค์และการรับใช้ของคุณเริ่มต้นจากการพบพระเจ้า ไม่ใช่เพียงจากทักษะหรือความสามารถ?

5. สัปดาห์นี้ คุณจะทำอะไรหนึ่งอย่างเพื่อกลับมาระลึกถึงความรอดและความสัตย์ซื่อของพระเจ้าอีกครั้ง?